Duygusal ihmal, çocukluğunda bu durumu yaşayan bireylerde derin yaralar açabilecek bir durumdur. Bu vaziyetle yüzleşmiş kişiler, dışarıdan normal yaşam sürüyor gibi görünseler de içlerinde boş bir alan barındırırlar. O dönemde hissettikleri kaybolmuş duygu dolulukları, yaşlı anılarla süslü çevrelerine rağmen devamlı bir tatminsizlik hissi oluşturur.
Erken yaşlarda duygusal destekten yoksun kalmanın ileride ne tür sorunlara yol açabileceği üzerine pek çok araştırma bulunmaktadır. Temel ihtiyaçlarından biri olan duygularının karşılık bulmasını bekleyen çocuklar, bazen ailelerin yanlış iletişimleri sonucu içsel yalnızlık yaşayabilmektedirler. Yüksek sesli tartışmalar veya sert davranışlar olmasa bile, yeterince sevgi görmediklerinde ruh durumları etkilenebilir.
Ebeveynlerin sevgisizliği dışında asıl sorun onların duygusal paylaşımdan uzak durmasıdır. Sağlıklı ilişkiler şeffaf bir iletişimi gerektirirken bu eksiklik duygusal yoksunluğa yol açar ve bireylerin hislerini tanımalarını güçleştirir; başkalarıyla kurulan bağları da zayıflatabilir. “Ağlamaya ne lüzum var?” şeklindeki cümlelerle büyüyen çocuklar zamanla duygu sözlüğünde gerileme hissederler.
Bireyler yetişkinlik çağına adım attıklarında psikolojik olarak birçok zorluk ile karşılaşabilirler. Toplum içinde kendi isteklerinden feragat ederek hareket etmeye yönelik eğilim gösterebilirler ya da fikirlerini ifade etmekte tereddüt edebilirler. Partnerlerine yük olmaktan kaçınmaya çalışırken, “Hiç kimseye yardım istememeliyim” düşüncesi bilinçaltında yer edinebilir.
Duygusal ihmalin kesin işaretleri arasında özsaygının azalması, ihtiyaçların göz ardı edilmesi ve istediğini kelimelerle ifade etme sıkıntısı bulunurken; insan ilişkilerine olan etkisi son derece önemlidir. Bazen yakınındaki sevgi kaynaklarına dahi şüpheyle yaklaşarak bunu kabullenmekte zorluk çekebilirler; mevcut duygu durumlarından haberdar olmak gittikçe zorlaşabilir.
Geçmişe duyulan özlem zaman içerisinde daha derin anlayış arayışlarını öne çıkarabilir doya doya sevgiye ihtiyaç duyar hale gelirken; geçmiş travmaları ön plana çıkarmak için yardıma yönelmeyi red eder halde olabilirler. Kendini çözmeye çıkan her yolculukta mutlaka büyük mücadelelere katlanmak gerekir fakat arkadaşlardan yardım istemek oldukça tedirgin edici olabilir.
Sonuç olarak; bu tür bir emosyonel yabancılaşma insanların kimlik karmaşa yaratmasını sağlarken aslında farklı içerikler sunacak derin anlamlar kazandırmayı gerektirmektedir. Sürekli sorgulamalar içinde boğulmadan önce iç dünyalarının nezaketini yeniden bulunup onuru keşfetmeleri adına ilk adımı atmaları şarttır!
